RSS  

Birgitta Trotzig

آسمان وُ نور
یک موج رود از نور
به پایین بر فرازِ شهر یورش می بَرَد برجِ آب گنبدِ کلیساها بیمارستان
بر رودِ نور، تن
شناور است چون اُریسوس به جانبِ شب وُ اضمحلال
نور از راهِ چهره نفس می کشد چهره شکل می دهد
نور، تنی که رویاست می سازد- صخره های سیاه یک رودِ خاکستری
صخره ها پرت می شوند وُ می افتند سنگها می ترکند نور می جوشد.
تن از میانه کشیده می شود و بافته- از شریانهایی از نور.
تن در هوا شناور است
در کفنِ خاکستری ش بر بالای شهر شناور می گذرد درین هوای تابستانیِ سبز در نور
که شهر را با خود می کشد

بیمارستان آدمها در دایره ای غضب آلود به جانبِ اوج .

-----------------------------------------------------------

From Wikipedia, the free encyclopedia
Birgitta Trotzig (11 September 1929 – 14 May 2011[1]) was a Swedish writer who was elected to the Swedish Academy in 1993.[2] She was one of Sweden's most celebrated authors, and wrote prose fiction and non-fiction, as well as prose poetry

نامه های رویا-6

 سهراب عزیز

... مقاله های دیگر را که خواندم و نوشته بودی که برشان نگردانم، مثلِ "ترکِ طعنه و جذبه ی درک" و "پدرخوانده های[مافیاهای ادبی]"... حالا فکر می کنم چه راه پیمایی درازی به سمت حرف کرده ای. از اولین "یادداشت های مغشوش" تا این آخری ها، مثلِ زائری که به ترتیب عصا می زند، چه در خاک و چه در آب که اول گودی را بسنجد و بعد به اب بزند. یعنی مقاله های اول در مقایسه با آخر این را می گوید. بگذریم از پاساژهایی از نثر تو که نثر تو شده است، نوعی شمس تبریزی آخر قرن بیستم: بُرنده و منکر و مراقب. نمی دانم اصلا خودت می دانی که این نثر تو شبیه نثر شمس شده است یا نه. او بچه ی مخوف و وحشتناک اندیشه و زبانِ زمان خودش بود. حیف است که در آن "موخره ی بعدالتحریر..."، این نثر صیقلی را ناگهان به شیوه ی سابق برده ای برای اینکه نخواسته ای "بچه ی مخوف و وحشتناک" دوره و زمان ما بمانی و [خواسته ای] آن جمله های ساطوری را به تعارف و توجیه کند کنی، چون آن که نوشته بودی نقد نیست، یک اثر است و در این اثر اولین باری ست که دارم می بینم که لبریخته ها دارد از فاصله می افتد... 

                                                                 یداله رویایی

* معلوم است که با خواندنِ این نامه در پوستم نمی گنجیدم. اما این نامه با خود ترسی هم آورده بود، ترسی که هنوز هم ادامه دارد که: آنچه می نویسم دیگر نباید مثلِ پیشتر باشد مگر اینکه بهتر باشد!!

شعر-طنز

آنقدر خوشبختم

 
که اگر گم هم شوم

جاده سر و کله اش پیدا می شود ...

اصلاً یهو می بینی کارش از جاده گذشته

شده است بزرگراه !!!

----------------------------

یداله رویایی: به نظرم باید مقدار زیادی از سورپریزها را در اینگونه قطعات، زبان بسازد، و گرنه نصفِ توفق منتظر میماند)منتظرِ زبان لابد - از میان یادداشتها و نامه های رویایی به س.م  (به نظرم تفسیر و تشریحی بیش از این نخواهد این قطعه ی شاعرِ بسیار جوانِ ما که گیلانی ست و در بابل درس میخواند در دانشگاه معتبر صنعتی نوشیروانی. این یادداشت رویا شامل بسیاری از کارهای منتشر شده بنام شعر دهه هفتاد و هشتاد هم میشود. موفق باشی، نسترن عزیز و مهربان)